Na een weekje op Ruiterkamp te zijn geweest en daar met bijna 40 kids (tussen de 10 en 15 jaar), 16 paarden en nog 8 collega leiding helemaal afgemat te zijn, heb ik dan eindelijk de knoop doorgehakt. Ik ga paardrijden. En naar het zin van mijn vrouw, Tamara, die al heel lang rijd. Waarom wel mee op kamp en niet kunnen rijden? Nou een beetje kunnen rijden eigenlijk. Ooit eens een les of 20 gehad op een western manege, maar meer ook niet, in schril contrast met de 15 jaar van Tamara.
Maar sporten is goed voor je, een beetje beweging niet slecht voor me, want de beweging die ik heb houdt op als ik mijn auto instap. Dus vanaf september elke week paardrijden bij manege de Poelruiters in Oegstgeest. Iedereen blij.
Ik liep al langer met het idee om wat aan sport te doen. Maar ja, wat? Fitness is niet leuk, dammen is te weinig fysieke inspanning en autoracen is te duur. Tennis misschien? Dat heb ik vroeger als kind al gedaan, en dat leek me wel wat. Maar ja, met wie? Niemand in mijn omgeving was te porren voor een regelmatig partijtje op het gravel. Ik had de hoop opgegeven, en daarom kwam het paardrijden als een heel goed alternatief (tering, wat kan zo’n paard hard zeg!)
Totdat mijn broertje Michael (binnenkort vader!) vertelde dat hij wel zou willen… tennissen!
Ok, waarom ook niet, van helemaal niet sporten naar twee keer per week, mijn lijn cq gewicht en ook conditie zal het zeker ten goede komen.
Ik was de financiele aanslag voor paardrij spullen net te boven, nu ligt er ook een racket en wat ballen naast. De kleding (schoenen met name) ga ik maar zaterdag halen, want a.s. dinsdag avond gaan Mike en ik onze eerste match spelen. Bij Dekker in Warmond. En voor diegene die mij al wat langer kennen, juist het zelfde Dekker waar we vorig jaar ook ons huwelijksfeest hebben gehouden (even voor de goede orde, ze hebben ook een ‘party centre’ naast de tennisbaan. Niet dat je denkt dat we in een tennishal zijn getrouwd).
Of het de eerste keren wel zo goed is voor mijn fysieke gesteldheid durf ik te betwijfelen als ik me nog voor de geest haal dat anderhalf uur op een paard al genoeg is om me 4 dagen met spierpijn te laten rondlopen…